بنینا

X

بنینا

شعر و واگویه ها


سلام دوستان همیشه. با بخش هایی از شبانه هام بروز میشم. مشتاق دیدارم. گنجشک ها حیاط های کوچک را بیشتر دوست دارند. با ایوان های نقلی که بوی شعمدانی می دهد و پله های آب پاشی شده که میرساندت به ماهی قرمز های بازیگوش. من اما هنوز عاشق بارانم و بوی کاه گل. عاشق شکوفه های به -که قشنگ میرقصند -تا دل بادها را بلرزانند -تا طوفان بپا کنند- تا من از پنجره اتاق دلواپس باشم . رسیدن همیشه افتادن نیست - من بارها دیده ام که به های حیاط آنقدر سنگین می شوند -که برف ها از خجالت آب شوند - و چقدر چیدن از دستهای گرم مادرم اتفاق قشنگی است میوه های حیاط را. اینروزها که همه چشم ها خودشان را گرفته اند - چقدر قاب های اتاقم خاکی اند -چقدر عروسک های دخترم صمیمی و چقدر دم پایی هام نزدیک. نیازی به دیگران نیست - وقتی اینهمه قشنگ دوروبرم چرخ چرخ عباسی میکنند و صدا می زنند مامان. و بزرگ تر که می شود زیباتر که می شود چقدر روزهای سخت، دیر می زند و خوشبختی همین نزدیکی است تا می آید و دوستت دارم هاش در لیوان چای پخش می شود توی اتاق . می دانم تمام آبی ها توی قلبش تخم گذاشته اند . تمام سپیدها دلواپس دستهاشند و تمام قرمز ها بدجور در کمین مهربانی هاش. اما خنده هاش دلخوشی بزرگی است وقتی غم هام پشت این اتاق سه در چهار صف بسته اند. من یکریز تلخ می زنم و او شیرین ترین طعم زندگیست. چقدر دلتنگ تنهایهاشم چقدر دلواپس دلخوشی هاش. مرا تقسیم کرده اند برای تمام بدی ها و او که خوبترین سهم کدام بخش این سیا هی ها می تواند باشد. من هیچکس نیستم وقتی همه چیز من است و میرود و در اتاق را می بنند ومن هنوز محو بخار چای مانده ام.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388ساعت 7:22 بعد از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|


بعد از مدتها با یه کار جدید ریشه ام پشت خاک خوابیده جاری مهربان پناهم باش سیب نزدیک و شاخه ام سنگین باغبان فکر باغ ماهم باش حوض تنهای دست ماهی هام با ترک های سبز سرتا پا حلقه کن دست مهربانت را آسمان را ببوس و ماهم باش اهل کوهم غزال سرکش مست دره از تیز چشم ها خالی قرق زخمی مرا بشکن سمت تاریک تنگه راهم باش تا کپرها هنوز منتظرند در خیال قشنگ گندم ها مست این داس های نامردم سهم تعبیر اشک و آهم باش حرمت شانه ها ترک دارد حرمت اشک ها و آبی ها پلک واکرده ام که برخیزی پلک واکرده ام نگاهم باش همسفر ماه و آسمان نزدیک کوه ها زیر پلک من خوابند تا سحر در نگاه من بیدار تا سحر گرمی گناهم باش.
+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم آبان 1387ساعت 9:55 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|


مرا صدا بزن از پشت خواب ها ی رها زمین ترک ترک شده از سمت دست های شما و ابرها همه بغضند سمت باریدن گرفته مثل دلم خانه در هوای شما.... دلم شکسته از این طرح های تکراری چگونه ات بسرایم چگونه ات بابا؟... ****** کوههای این حوالی کمرشکستند نیودنت را و من هنوز دلواپس دستهاتم. مرد قبیله مهربانی ها غم نبودنت را کجای زخم خوردگی ثانیه هایم بخش کنم و نامت را به کدام زبان هجی کنم که صبور بمانم که صبوری کنند آینه ها... .................................. از همه دوستان خوبم- نویسندگان و شاعرانی که از شیراز- تهران- بوشهر-بندرعباس-ارومیه-یزد- کاشان-سعادت شهر- لار-سپیدان-ابرکوه و خصوصن دوستانم در انجمن ادبی شهرستان اقلید و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی این شهر با ارسال پیام یا تماس و نیز باحضور صمیمانه در مراسم تشییع و تدفین پدر عزیزم و مادر بزرگم ابراز همدردی کردند صمیمانه سپاسگذارم. با احترام-ام البنین باباخانی
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام مهر 1387ساعت 11:10 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|


درود! ایندفعه رودتر اومدم. در پشت هیچ در بسته ای ننشینید تا روزی باز شود. راه کار دیگری جستجو کنید و اگر نیافتید همان در را بشکنید!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387ساعت 7:5 بعد از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|


درود! یه مدت یه جور دیگه! موفق کسی است که با آجرهایی که به سمتش پرتاب می شود بنایی محکم بسازد. سعی می کنم زودتر برگردم. بدورد.
+ نوشته شده در جمعه هشتم شهریور 1387ساعت 10:33 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|


بعد از مدتها با غزل عصیان دلم را در میان دانه های سیب پنهان کن مرا چرخی بزن با حجم دندانهات عصیان کن بگیر عطر مرا رگهات را جاری کن از آبی مرا با طعم دامنگیری لبهات ویران کن سکوت چتر را نم نم به خواب بادها بسپار مرا خیس نگاهت، طعمه یک ریز باران کن سیاه روسری را از سر تنهای ام بردار خیال بادهای این حوالی را پریشان کن تمام روز را دلواپس سرشاخه ها هستم مرا همسایه گنجشک های این خیابان کن من از مرداب ها از ارتفاع پست می ترسم هجوم موج را همرنگ اقیانوس طغیان کن.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 11:22 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|

	به بهانه عید
من زمینم تو درخت من درختم تو باهار ناز انگشتای بارون تو ... درود و عیدتون مبارک . با یک کارجدید... خواب برفهام هم آغوش آفتاب به انزال میرسد و سرنوشت انگورها با همین برهنگی شراب میشود! چار فصل تنم بهاری گلهای سیب لبهام آبستن اساطیری بوسه های بکر بهار با آفتاب آغاز میشود من با دستهات عید اما آغوش توست گشوده و مرد آغوشم را عید باش
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386ساعت 11:13 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|

	من باز هم جوانه خواهم زد
دارم جوانه می زنم خاک های سرد را. تابش عشق را روی کمر کش ساقه هام حس می کنم.و می سپارم به تنومند مهربانیت. اما طوفان های سیاه را دلواپسم! چشمان تو عادت خطر نوشی را لبهای تو بیکران خاموشی را بیدار نمی شوم که رامت... یعنی: در وحشی بازوت هماغوشی را...
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت 10:20 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|

	این رفتن عجیب شکستنی بود!
*دیروز رفتیم علیرضا را به خاک سپردیم و آمدیم...* از من که بار اول بود ندیدمش! تا همه آنها که سالها میشناختنش/ نشناختنش! علیرضا نسیمی دیروز مثل همیشه که دوستانش گفتند تنها ماند و ما باز تنهاش گذاشتیم و آمدیم! خیلی ها نبودند و خیلی ها هم بودن. اما چه بودنی؟! امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم شاید ای دل نرسیدیم به فردای دگر. روحش شاد.
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم دی 1386ساعت 10:57 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|

	از کوههای قشنگ اقلید سلام
شاعران اقلید یاد استاد قیصر امین پور را در شعرهایشان تپیدند من هم با این غزل گریستم: انارها دلمان را ترک ترک زده اند همیشه پر زدنت را بهار! شک زده اند! تمام آینه ها قصد ناگهان دارند تمام آینه ها که ترا محک زده اند و حال بال ترا از نسیم پرسیدم خبر رسید ترا طرح شاپرک زده اند سلام رنگ خداحافظی گرفته دلش و طعم تازه نانهایمان کپک زده اند پر از سخاوت ابریم و باز بارانها که بغضهای نباریدمان کلک زده اند و باغها که به جای پناه دادنمان به زخمهای تبرخوردمان نمک زده اند تویی که فلسفه عشق را درخشیدی دل تمام غزلها برات لک زده اند! مرا در تنهاییم شریک باش آنگونه که بزرگواری و ادب توست.
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم دی 1386ساعت 11:32 قبل از ظهر توسط ام البنین باباخانی \|